Zdzisław Nurkiewiczps
Biografia
Urodzony 10 lutego 1901 roku w Włocławku, Zdzisław Nurkiewiczps służył w latach 1918–1919 jako ochotnik w 31. pułku strzelców kaniowskich. Kampanię wrześniową 1939 odbył w 27. pułku ułanów im. Króla Stefana Batorego w Nieświeżu, gdzie został ciężko ranny. Dowódca Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, gen. bryg. Władysław Anders awansował go na chorążego i wnioskował o odznaczenie.
W czasie II wojny światowej działał w konspiracji ZWZ i AK. W latach 1941–1942 w Obwodzie AK w Nieświeżu, krypt. „Strażnica”, „Niedźwiedzica”, a później w Obwodzie AK Stołpce.
W latach 1942–1944 działał w grupie pp. K. Miłaszewskiego i organizował w Puszczy Nalibockiej dywizjon 27 pułku ułanów, nazywany przez miejscową ludność „Legionem Nurkiewicza” lub „Królem Nocy”.
Od lipca 1944 do stycznia 1945 walczył w Puszczy Kampinoskiej, w powstaniu warszawskim oraz w lasach opoczyńskich. Rozbudował dywizjon i był jego ostatnim dowódcą. W czasie walk dwukrotnie był ranny. Ostatnie boje toczył wspólnie z 25. pułkiem piechoty AK Ziemi Piotrkowskiej.
Po rozwiązaniu oddziału w styczniu 1945 podjął pracę jako górnik pod przybranym nazwiskiem. 15 stycznia 1959 został aresztowany przez SB. 25 marca 1960 wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze skazany na karę śmierci, zamienioną na 15 lat więzienia. Wolność odzyskał w czerwcu 1969 z powodu złego stanu zdrowia. W 1975 spisał wojenne wspomnienia pt. „Straszny Dwór”. Przez ostatnie 10 lat życia działał na rzecz kombatantów i weteranów AK z „Grupy Kampinos”. Pochowany na cmentarzu parafialnym Św. Marcina w Krzeszowicach.
W 2005 Sąd Okręgowy w Krakowie unieważnił wyrok z 1960 roku i zrehabilitował go.