Włodzimierz Jerzy Marszałek

Włodzimierz Jerzy Marszałek urodził się 21 sierpnia 1919 roku we Włocławku. Był plutonowym podchorążym Armii Krajowej i kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. Syn Tadeusza (pułkownika WP) i Władysławy z domu Kowalewicz. Służył w początkach wojskowej kariery w 5. i 4. pułkach lotniczych oraz w kampanii wrześniowej zgłosił się do KOP w Pińsku i otrzymał przydział do kompanii sztabowej Zgrupowania KOP gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna. Uczestniczył w walkach pod Szackiem i Wytycznem. Po rozwiązaniu oddziałów KOP przydzielony do 9. Pułku Strzelców Konnych, w którym walczył pod Hutą Radoryską. Kilkukrotnie był ranny, a potem wyniesiono go z pola bitwy. Po zakończeniu walk wrócił do Warszawy i kontynuował naukę w Szkole Technicznej im. Wawelberga, którą ukończył w 1941.

Od stycznia 1940 działał w konspiracji w oddziałach „Jerzyki” pod pseudonimem „Zadziora”. Następnie został zaprzysiężony w ZWZ. Od początku 1940 pracował jako kierownik techniczno-administracyjny w warsztacie mechanicznos-ślusarskim inż. Eugeniusza Ostrowskiego, a od 1 czerwca 1941 w zakładach „Avia” na Pradze. Przeszkolony na kursie podchorążych rezerwy, awansował do stopnia kaprala-podchorążego. Organizował III pluton kompanii B-2 batalionu „Bałtyk” (wchodzącego w skład pułku AK „Baszta”). Uczestnik powstania warszawskiego, na stanowisku dowódcy plutonu brał udział w zdobyciu „Królikarni” i szkoły na ul. Woronicza oraz w próbach przebicia się do Śródmieścia i w walkach w okolicach Parku Dreszera. W latach późniejszych za czyny męstwa wykazane podczas powstania odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po upadku powstania w niemieckiej niewoli (Stalag X B). Po wojnie pracował w przemyśle motoryzacyjnym w Łodzi i w Warszawie. Aktywny w organizacjach kombatanckich. Żonaty z Haliną Kluczyńską, z którą miał syna Marka i córkę Katarzynę.