Tadeusz Maria Bronisław Fopp
Biografia
Tadeusz Maria Bronisław Fopp urodził się 6 marca 1923 roku we Włocławku jako syn nauczyciela Tadeusza Cypriana Foppa (1882–1954) i Bronisławy z Wanierowskich (1902–1932). Rodzina wpajała mu wartości patriotyzmu; mimo że była katolicka, w dorosłym życiu był religijnie obojętny.
W 1934 roku rozpoczął naukę w Gimnazjum im. ks. Jana Długosza we Włocławku. Był członkiem Sodalicji Mariańskiej, Związku Harcerstwa Polskiego i 2. Włocławskiej Drużyny Harcerskiej; 27 sierpnia 1939 roku został członkiem Harcerskiego Pogotowia Wojennego.
Wybuch II wojny światowej przerwał jego edukację. 1 września 1939 roku został powołany na stanowisko obserwacji obrony powietrznej. Po kapitulacji Warszawy bracia Fopp włączyli się w pomoc rannym, a po powrocie do Włocławka w listopadzie zostali aresztowani.
W lutym 1940 roku rodzina uniknęła wysiedlenia dzięki obywatelstwu szwajcarskiemu ojca. Tadeusz pracował w fabryce torebek papierowych Dettego i w biurze kreślarskim. W 1940 roku wszedł do konspiracji; NOW została zaprzysiężona przez Romana Umińskiego. Dowódcą był Janusz Górski; Fopp przeszedł szkolenie wojskowe i od 1941 roku był członkiem grupy kolporterów prasy podziemnej prowadzonej przez Eugeniusza Krzemińskiego.
Na początku sierpnia 1942 roku oddział NOW został rozbity przez Gestapo; po ostrzeżeniu ze strony Górskiego Fopp uciekł do Warszawy 8 sierpnia 1942 roku. Tam pracował jako kierowca w sklepie Braci Pakulskich i kontynuował naukę w tajnych kompletach. W drugiej połowie 1943 roku wszedł do oddziału AK „Agat” (później „Pegaz”, a następnie „Parasol”), jako starszy strzelec 1. plutonu 1. kompanii. Brał udział w akcjach likwidacyjnych i w potyczkach, a także w słynnej, choć nieudanej Akcji „Koppe”. W drodze powrotnej brał udział w potyczce pod wsią Udórz.
W powstaniu warszawskim od 1 sierpnia 1944 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy drużyny w plutonie szturmowym batalionu „Parasol” Zgrupowania „Radosław”. Szlak bojowy prowadził przez Wolę, Stare Miasto, Kanały dotarł na Śródmieście, a następnie na Górny Czerniaków i Mokotów; brał udział w walkach o cmentarz kalwiński i ewangelicki oraz w obronie pałacu Krasińskich. 20 września przepłynął wpław Wisłę i dołączył do żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego.
Po zakończeniu walk w październiku 1944 roku wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego; ostatnie miesiące wojny spędził na rekonwalescencji w szpitalu 1. Armii Wojska Polskiego.
W czasach PRL-u kontynuował służbę w LWP, pracując w oddziałach samochodowych w Łodzi, Bydgoszczy i Warszawie. W 1950 roku ujawniono jego przeszłość w AK, co skutkowało przeniesieniem do Gliwic. Od 1952 roku studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej (ukończył w 1956 jako inżynier). W 1957 roku pracował w Instytucie Wojskowym w Sulejówku, a w 1961 obronił pracę magisterską na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł magistra. W 1963 roku awansował do stopnia pułkownika; pełnił funkcje w Szefostwie Służby Samochodowej, a w 1977 przeszedł na emeryturę. Później pracował w lotnictwie cywilnym aż do śmierci.
Zmarł w Warszawie na atak serca i pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. F/11/13). Mimo że był ateistą, do jego munduru włożono obrazek Matki Boskiej Częstochowskiej.
Podczas powstania warszawskiego prowadził dziennik, pisany w czasie walk, który odnaleziono niedługo po jego śmierci. W 1953 roku wydał pracę Samochód w służbie wojska.