Tadeusz Fijałkowski
Biografia
Tadeusz Fijałkowski urodził się 5 kwietnia 1871 roku we Włocławku. Był synem Romana, architekta powiatu włocławskiego i inżyniera, oraz Walentyny z Rykowskich. Jego brat był architektem Janem (1872–1919). Po ukończeniu szkoły realnej we Włocławku w 1893 r. studiował w Instytucie Inżynierii Cywilnej w Petersburgu, gdzie w 1898 r. uzyskał dyplom inżyniera. Zajął się architekturą cywilną i budową dróg. W latach 1898–1901 pełnił stanowisko architekta powiatu radzyńskiego, a następnie objął funkcję architekta miasta Częstochowy i później także powiatu częstochowskiego.
Był autorem projektów wielu obiektów architektonicznych, w tym dwóch neorenesansowych budynków bankowych w Częstochowie: Bank Państwa przy II Alei 34 (1902) i Bank Handlowy przy ul. Piłsudskiego 5 (1903). Projektował również budynki mieszkalne, w tym przebudowy kamienic przy pl. Daszyńskiego. Wraz z inżynierem Leonem Mońkowskim zaprojektował gmach Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan przy ul. Staszica (1912).
W 1903 r. został konsulem częstochowskiego oddziału Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów. Był członkiem Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan oraz Straży Ogniowej Ochotniczej. W 1906 r. był członkiem Komitetu Szkoły Polskiej, dzięki któremu utworzono w Częstochowie I Gimnazjum Polskie. W 1907 r. wszedł do komisji tymczasowej, a w 1908 r. do komisji budowlanej Wystawy Przemysłowo-Rolniczej w Częstochowie. W 1909 r. był jednym z założycieli, a później członkiem zarządu oddziału Stowarzyszenia Kupców Polskich. W 1910 r. przewodniczył radzie opiekuńczej wieczorowych kursów rzemieślniczych dla młodzieży Stowarzyszenia Przemysłowo-Rzemieślniczego, a od 1912 r. należał do zarządu Towarzystwa Pracy Społecznej. Był prezesem Rady Częstochowskiego Towarzystwa Wzajemnego Kredytu dla Przemysłu i Handlu.
Został powołany do wojska rosyjskiego w latach 1914–1917, w stopniu pułkownika, służył w oddziałach drogowo‑mostowych armii rosyjskiej. Od połowy 1917 r. do maja 1918 r. pełnił funkcję naczelnika oddziału drogowego w I Korpusie Polskim w Bobrujsku, Białoruś. Po demobilizacji korpusu powrócił do Częstochowy w czerwcu 1918 r.
Na początku 1919 r. objął stanowisko inżyniera miejskiego, a także wszedł w skład miejskiej komisji robót miejskich, ale po kilku miesiącach zrezygnował i założył własne przedsiębiorstwo budowlane, które przygotowywało projekty obiektów mieszkalnych, publicznych i technicznych oraz prowadziło roboty budowlane. W 1925 r. wykonał projekt podstacji transformatorowej dla elektrowni w Częstochowie i zrealizował budowę szkoły powszechnej na Zawodziu, a w 1927 r. prace wykończeniowe przy katedrze Św Rodziny w Częstochowie.
Był członkiem oddziału częstochowskiego Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej oraz członkiem honorowym Cechu Mistrzów Murarskich oraz Mistrzów Ciesielskich. Zmarł 14 lutego 1937 r. w Częstochowie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Żonaty z Dominiką Eufrozyną ze Świderskich, miał córki Halinę i Wandę.