Stefan Bolesław Poradowski
Biografia
Stefan Bolesław Poradowski był polskim kompozytorem, teoretykiem muzyki, dyrygentem i pedagogiem.
Syn Walentego i Heleny z Mrozińskich. Wykształcenie muzyczne zdobywał we Włocławku u Pawła Bojakowskiego, następnie w Konserwatorium Muzycznym Winterfelda w Bydgoszczy. W latach 1922–1926 studiował w Poznaniu w Państwowym Konserwatorium Muzycznym (w klasie kompozycji i teorii Henryka Opieńskiego) oraz na Uniwersytecie (prawo i muzykologia). Uzupełniające studia kompozytorskie odbył w Berlinie u Emila Reznińska.
Pracował jako nauczyciel gry skrzypcowej i przedmiotów teoretycznych w Poznaniu i Lesznie, a w 1930 roku został profesorem teorii specjalnej i kompozycji oraz kierownikiem orkiestry kameralnej w poznańskim konserwatorium. Przed wojną wykładał także w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy (1935–1939), dyrygował orkiestrą kameralną Towarzystwa Muzycznego i chórem Harmonia w Poznaniu (1930–1939) oraz prowadził działalność recenzencką. W 1939 roku został aresztowany przez Niemców i wywieziony do Opatowa, gdzie pracował jako organista i dyrygent chórów.
Od 1945 roku objął ponownie klasę teorii specjalnej i kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, gdzie pełnił między innymi funkcje prorektora i dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury. W 1958 roku został profesorem nadzwyczajnym. Równocześnie prowadził klasę kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu (od 1955 roku), omawiał programy koncertowe Filharmonii Poznańskiej (1946–1956), współorganizował ogólnopolskie festiwale i konkursy. Był też znanym artystą fotografikiem, długoletnim prezesem poznańskiego oddziału Związku Polskich Artystów Fotografików. Był nauczycielem m.in. Jadwigi Szajny-Lewandowskiej.
Napisał wiele podręczników z zakresu teorii muzyki, w tym Nauka harmonii (1931), Instrumenty muzyczne (1938), Diatoniczne modulacje harmoniczne (1939), O fudze (1962), Akustyka dla muzyków (1964), Sztuka pisania kanonów (1965).
Jego dorobek kompozytorski obejmuje ponad 130 utworów, w tym symfonie I–VIII, poemat symfoniczny Ratusz Poznański, suity na tematy ludowe, koncert skrzypcowy Op. 70, koncert kontrabasowy Op. 26, koncert na flet, harfę i smyczki Op. 59 Nr 1 oraz inne utwory kameralne i wokalne.
Zmarł 9 lipca 1967 roku w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu Dębieckim. W 1969 roku jego trumnę przeniesiono do krypty Zasłużonych Wielkopolan w podziemiach Kościoła św. Wojciecha w Poznaniu.