Mieczysław Zygmunt Babiński
Biografia
Urodzony 8 września 1891 we Włocławku Mieczysław Zygmunt Babiński był polskim urzędnikiem państwowym i konsularnym oraz działaczem społecznym.
W zawodzie pracował w Polskiej Służbie Zagranicznej (MSZ) w latach 1918–1919, a następnie pełnił funkcje w konsulacie w Kurytybie (1919–1921), w MSZ (1921–1922) i był delegowany do Prezydium Rady Ministrów (1922–1923).
W latach 1923–1926 kontynuował pracę w MSZ, a następnie pełnił funkcje konsula i kierownika konsulatu w Kijowie (1926–1930) i Dyneburgu (1930–1935). Od 1935 pełnił funkcję radcy Departamentu Konsularnego w MSZ, a w 1938 został radcą Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku.
Podczas II wojny światowej pracował w Polskim Czerwonym Krzyżu, oddział na Francję (1941–1946), działając w latach 1941–1944 pod nazwą Towarzystwo Opieki Nad Polakami we Francji. Funkcje w TOPF/PCK w Paryżu obejmowały opiekuna społecznego i męża zaufania w zespole schronisk w Hyères (1941–1942), samodzielnego referenta i kierownika Działu Opieki TOPF (1942–1944), szefa sekretariatu Komitetu Doradców do spraw opieki nad Polakami przy francuskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1944) oraz Sekretarza Generalnego Biura Centralnego PCK w Paryżu (1945–1946).
Życie prywatne: był synem Antoniego Babińskiego i Heleny z Kaczorowskich. Zawarł małżeństwo z Heleną Otylią ze Steuiników (córką Pawła Steinicke i Walerii z Loschnitz) 24 grudnia 1921 roku w Warszawie. Córka Ewa Babińska urodzona 17 listopada 1922 w Warszawie. Żona Helena i córka Ewa zmarły na tyfus plamisty w Auschwitz transportem z Warszawy 5 sierpnia 1943. Helena Babińska zmarła 13 listopada 1943, Ewa Babińska zmarła 26 grudnia 1943. Ostatnie znane miejsce zamieszkania rodziny to Warszawa przy ul. Zygmunta Krasińskiego, a po wojnie Mieczysław Babiński powrócił do Polski. Ostatnim znanym miejscem zamieszkania jest Zabrze, gdzie do 1958 roku pracował w Fabryce Lin i Drutu.