Mieczysław Fejgin

Urodził się we Włocławku w rodzinie mieszczańskiej jako najstarszy syn Hirsza Fejgina i Małki z Librachów. Rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania; po narodzinach przenieśli się do Łodzi, a następnie do Woli Krzyśtoporskiej, gdzie ojciec objął posadę głównego księgowego. Brat Mieczysława, Leon Maksymilian, urodził się w Łodzi; Anatol Fejgin nie był ich bratem. W 1905 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim i ukończył je ze złotym medalem, a w 1913 roku zdał maturę i wyjechał na studia medyczne na uniwersytecie w Bordeaux. W dokumentach złożył imiona rodziców Henryka i Matyldy; prawdopodobnie odciął się od żydowskich korzeni.

Po I roku studiów wrócił na wakacje do Polski; wybuch I wojny światowej przerwał studia. Pracował jako sanitariusz w żydowskim szpitalu w Piotrkowie Trybunalskim. Od maja 1916 kontynuował studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. 10 listopada 1918 zgłosił się jako szeregowiec do pułku piechoty w Piotrkowie, a następnie ukończył Szkołę Podoficerską Saperów w Lublinie (luty 1919). Od czerwca 1919 do maja 1920 jako podchorąży pełnił funkcję lekarza w Szefostwie Inżynierii i Saperów Frontu Litewsko-Białoruskiego; od 18 września do 21 grudnia 1920 roku w stopniu podporucznika pełnił funkcję pomocnika lekarza w Batalionie Maszynowym Saperów. 8 stycznia 1921 otrzymał bezterminowe zwolnienie z wojska.

Po ukończeniu studiów medycznych w październiku 1922 roku podjął pracę w Szpitalu Wolskim na oddziale chorób wewnętrznych, gdzie został asystentem Anastazego Landaua. Prowadził działalność naukową; wydał 31 publikacji, w tym 3 autorskie i 28 współautorskich. Ponieważ praktyka w szpitalu była nieodpłatna, przyjmował prywatnie pacjentów w mieszkaniu przy ulicy Siennej 45. 16 czerwca 1927 roku urodził mu się syn Jerzy. Niedługo potem wygrał konkurs na naczelnego lekarza Szpitala Żydowskiego w Białymstoku i tam też pracował od stycznia do listopada 1930 roku.

W międzyczasie powrócił do Warszawy, odbył staż w szpitalu Charité w Berlinie. W latach 1935–1939 prowadził wykłady w Szkole Pielęgniarstwa PCK. Był wiceprezesem Zrzeszenia Lekarzy Rzeczypospolitej Polskiej (1936–1939), członkiem Warszawskiego Towarzystwa Internistów Polskich, Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i Towarzystwa Medycyny Społecznej; należał także do komitetu redakcyjnego Warszawskiego Czasopisma Lekarskiego oraz Związku Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski.

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do Wojska Polskiego; pracował w Szpitalu Polowym nr 508 w Lublinie, a następnie trafił do Łucka. Po zajęciu ziem polskich przez ZSRR pracował jako konsultant internista w radzieckim szpitalu wojskowym, a następnie był zesłany do Archangielska i osiedla Czażenga, gdzie prowadził punkt medyczny. W lutym 1942 zginęli jego rodzice, a 2 lutego 1942 zmarła jego żona Maria. W Soroczynsku pracował jako lekarz internista, a od kwietnia 1944 pełnił funkcję przewodniczącego lokalnego oddziału Związku Patriotów Polskich. W 1945 roku otrzymał depeszę o stawieniu się w Departamencie Służby Zdrowia 2 Armii WP; objął stanowisko starszego inspektora internisty Polowego Punktu Ewakuacyjnego nr 3 i towarzyszył jednostce podczas operacji łużyckiej. W grudniu 1945 roku odznaczono go Srebrnym Krzyżem Zasługi; awansował do stopnia majora.

Po zakończeniu służby wrócił do Warszawy i kontynuował działalność naukową; ożenił się z Cecylią Byszkowską-Szmidt. W 1947 roku pracował w komitecie redakcyjnym czasopisma Lekarz Wojskowy; w 1948 roku przebywał na trzymiesięcznych studiach w Nowym Jorku. W 1949 roku awansował do pułkownika; w 1950 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego; w latach 1954–1971 był redaktorem naczelnym Wiadomości Lekarskich. We wrześniu 1945 roku podjął pracę w Szpitalu Ministerstwa Obrony Narodowej, gdzie pełnił m.in. funkcję szefa Oddziału Chorób Wewnętrznych. W lipcu 1954 roku został głównym internistą Wojska Polskiego; jego pacjentami byli m.in. Zofia Nałkowska, Maria Dąbrowska i Bolesław Bierut, który był pacjentem od 1946 roku. Fejgin towarzyszył Bierutowi do śmierci w 1956 roku i był obecny przy zgonie oraz podpisał orzeczenie lekarskie po sekcji. W lutym 1957 roku przeszedł do rezerwy, a następnie objął funkcję ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Czerniakowskim. Był działaczem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i Towarzystwa Internistów Polskich; do końca życia był inwigilowany przez SB, a od 1959 roku utrzymywał kontakty z Ambasadą Izraela. Zmarł 25 kwietnia 1975 roku i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.