Leszek Kowalewski
Biografia
Urodził się 27 sierpnia 1910 w rodzinie Leona (urzędnika miejskiego) oraz Marii z Brudzewskich (nauczycielki). Uczył się w Warszawie od 1925 na Wydziale Drogowo-Budowlanym Państwowej Średniej Szkoły Technicznej Kolejowej, a po jej ukończeniu otrzymał w czerwcu 1931 dyplom technika drogowo-budowlanego. Od sierpnia 1931 do czerwca 1932 odbył jednoroczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po zakończeniu służby pracował w Gdyni przy budowie linii kolejowej. Później był urzędnikiem w Zarządzie Miejskim we Włocławku i urzędnikiem w Gazowni Miejskiej w Warszawie.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił obowiązki dowódcy plutonu w 8 pułku artylerii ciężkiej. W bitwie nad Bzurą został ranny i wzięty do niewoli, ale zbiegł z transportu do obozu jenieckiego i powrócił do Warszawy. Mieszkał podczas okupacji niemieckiej przy ul. gen. Józefa Zajączka. Od listopada 1939 roku brał czynny udział w konspiracji. W początkowym okresie swojej działalności należał do organizacji Orzeł Biały, którą założył E. Konieczny-Kowalewski, a następnie wyruszył na Lubelszczyznę z grupą partyzancką. Zdołał się wydostać razem z Tadeuszem Towarnickim z zasadzki, którą przygotował Konieczny i powrócili do Warszawy. Wstąpił tam do Związku Walki Zbrojnej, w którym został zastępcą Romana Rozmiłowskiego, a będącym dowódcą baterii artylerii 7 pułku piechoty Madagaskar – Garłuch. Zastępca Bohdana Rogolińskiego, który był dowódcą grupy likwidacyjnej Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ i występował pod pseudonimami Czarny i Leszek.
Uczestniczył z Romanem Rozmiłowskim 7 marca 1941 m.in. w głośnej akcji likwidacyjnej Igo Syma, a po wyjeździe Rogolińskiego do Lwowa dowodził przez pewien czas grupą. Od listopada 1941 był organizatorem i dowódcą grupy likwidacyjnej mającej kryptonim Wapiennik, a później 993/W kontrwywiadu Oddziału II KG ZWZ-AK, występował wówczas pod pseudonimem Tomasz Twardy.
Rozkazem L.65/BP z 11 listopada 1942 został mianowany na stopień porucznik rezerwy. Dowodził kilkudziesięcioma akcjami Wapiennika oraz uczestniczył w akcjach grupy likwidacyjnej Okręgu Warszawa. W późniejszym okresie podporządkowanej Obszarowi Warszawa AK, a dowodzonej przez R. Rozmiłowskiego.
21 lipca 1943 został aresztowany z bronią w ręku i osadzony na Pawiaku. Rozstrzelany 27 lipca tego roku. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B8-4-18).