Kazimierz Brodzikowski
Biografia
Kazimierz Brodzikowski urodził się w Włocławku jako syn Aleksandra i Stefanii z Jarzynów. W młodości ukończył szkołę realną we Włocławku i należał do Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, za co był aresztowany i więziony. W 1914 roku zdał maturę i podjął studia na Uniwersytetach: Warszawskim i Jagiellońskim. Od 1916 roku był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Podczas wojny polsko-bolszewickiej brał udział m.in. w walkach o Przemyśl.
W latach 1920–1921 uczęszczał do Warszawskiej Szkoły Dramatycznej, a w latach 1922–1923 uczył się w Instytucie Reduty. W 1922 roku zdał egzamin aktorski ZASP. W kolejnych latach – oprócz gry w Redutach w Warszawie i Wilnie – występował na scenach Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Warszawie (1923–1924), Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1926–1927), Teatru Nowego w Poznaniu (1927–1929, 1931–1932, 1933), Teatru Miejskiego w Bydgoszczy (1929–1930, 1931), Teatru Miejskiego w Toruniu (1930–1931), Teatru Polskiego w Warszawie (1931–1932), Teatru im. Stefana Żeromskiego w Warszawie (1932), Teatru Kameralnego w Warszawie (1932) oraz Teatru Wołyńskiego im. Juliusza Słowackiego w Łucku (1934).
Kolejne lata spędził w Częstochowie, gdzie – zaangażowany przez Iwo Galla – był najpierw aktorem, a następnie reżyserem i dyrektorem Teatru Miejskiego Kameralnego (od 1935 roku).
Podczas II wojny światowej nie angażował się scenicznie, pracując w Warszawskiej Izbie Rolniczej. Po zakończeniu walk powrócił do Częstochowy, gdzie reaktywował tamtejszy Teatr Miejski. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i rozpoczął kolejne studia (m.in. historię sztuki). Występował na scenach krakowskich: Starego i im. Juliusza Słowackiego, oraz Kameralnego TUR. Gościnnie reżyserował w Opolu i Gorzowie Wielkopolskim.
W 1949 roku miał zostać dyrektorem objazdowego Teatru Młodego Widza, ostatecznie jednak zespół nie powstał. Brodzikowski kolejne lata spędził w Bielsku-Białej, gdzie występował i reżyserował w tamtejszym Teatrze Polskim (1949–1953). Następnie pracował w Teatrach Dramatycznych w Szczecinie (1953–1954) oraz w teatrach łódzkich Powszechnymi Młodego Widza (1954–1957). W tym czasie nawiązał współpracę z łódzką Państwową Wyższą Szkołą Teatralną, gdzie w latach 1957–1966 reżyserował spektakle dyplomowe.
W 1956 roku został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi, a w 1966 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1957 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie występował w Teatrze Młodej Warszawy (następnie Kameralnym, Rozmaitości) aż do przejścia na emeryturę w 1968 roku. Później grał jeszcze pojedyncze role. W latach 1959–1977 wystąpił również w siedmiu spektaklach Teatru Telewizji. Ponadto zajmował się tłumaczeniami z języka rosyjskiego sztuk Aleksandra Ostrowskiego, Iwana Turgieniewa, Nikołaja Gogola, Walentina Katajewa i Dienisa Fonwizina.
Był dwukrotnie żonaty: z Haliną Zieleniewską (1924) oraz ze scenografką Marią Powala-Niedźwiedzką. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.