Jan Nagórski

Urodził się we Włocławku na Kujawach (wówczas pod zaborem rosyjskim). Był synem Józefa, właściciela niewielkiego gospodarstwa i młyna. Miał czworo rodzeństwa. W młodości przerwał naukę, by pracować jako nauczyciel, a następnie podjął studia w rosyjskiej szkole inżynierów morskich w Petersburgu i szkolenie pilotażu w I Wszechrosyjskim Aeroklubie. W 1913 roku uzyskał dyplom inżyniera morskiego oraz tytuł lotnika wojennego i został jednym z pierwszych lotników carskiej marynarki wojennej.

W 1914 roku Nagórski prowadził wyprawę w Arktykę, przygotowując loty rozpoznawcze z Nowej Ziemi. 21 sierpnia odbył pierwszy lot nad Arktyką na wodnosamolocie Farman MF.11, a między 21 sierpnia a 13 września zmontował samolot i wykonał pięć lotów, spędzając w powietrzu 11,5 godziny i pokonując ponad tysiąc kilometrów w warunkach arktycznych.

Podczas I wojny światowej awansował na dowódcę eskadry wodnosamolotów, wykonywał pierwszą na świecie pętlę na wodnosamolocie (17–18 września 1916), a jego wyczyn został zarejestrowany przez Aeroklub Rosji. Po zestrzeleniu wrócił do służby, a po rewolucji jego akta zaginęły, co doprowadziło do przekonania o jego śmierci.

Po wojnie wrócił do Polski, podjął pracę inżyniera, zajmował się projektowaniem urządzeń chłodniczych i działalnością społeczną. W 1925 roku dr Richard Byrd skontaktował się z Nagórskim w sprawie Arktyki; dane Nagórskiego były wykorzystywane w kolejnych wyprawach. Po II wojnie światowej Nagórski kontynuował pracę inżynierską, zajmował się popularyzacją lotnictwa i napisał wspomnienia: Pierwszy nad Arktyką (1958) oraz Nad płonącym Bałtykiem (1960).

Imieniem Jana Nagórskiego nazywane były stacje i ulice w kilku miastach, a jego postać była upamiętniana w mediach i polskim świecie lotniczym. Zmarł w Warszawie 9 czerwca 1976 roku i został pochowany na cmentarzu w Wólce Węglowej.