Jan Krenz

Jan Krenz urodził się 14 lipca 1926 roku we Włocławku jako syn Ottona, ewangelickiego pastora i polskiego patrioty. Matka i siostra zginęły podczas bombardowania Warszawy. Gry na fortepianie uczył się najpierw u Stanisławy Raubew w Warszawie; w okresie okupacji był uczniem Zbigniewa Drzewieckiego (fortepian) i Kazimierza Sikorskiego (kompozycja). W 1943 roku na konspiracyjnym koncercie w Warszawie wykonano jego Kwartet smyczkowy.

W 1944 roku opuścił Warszawę i został osadzony w niemieckim obozie w Pruszkowie. Studia muzyczne ukończył z odznaczeniem w 1947 roku w klasie dyrygentury Kazimierza Wiłkomirskiego i klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi.

Jako dyrygent zadebiutował w 1946 w Łodzi, prezentując m.in. własną Toccatę na fortepian i orkiestrę smyczkową. W latach 1947–1949 był drugim dyrygentem w Państwowej Filharmonii w Poznaniu, a w Operze Poznańskiej wystawił Uprowadzenie z seraju Mozarta. Od 1950 koncertował regularnie za granicą. W latach 1953–1968 był dyrygentem i dyrektorem Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach.

W 1967 został pierwszym dyrygentem, a w 1968 także dyrektorem artystycznym Teatru Wielkiego w Warszawie (do 1973). Prowadził także orkiestry radiowe w Kopenhadze i Hilversum, a później współpracował z radiem holenderskim i z orkiestrą Yomiuri Nippon Symphony Orchestra w Tokio. W późniejszych latach pełnił funkcje Generalmusikdirektor miasta Bonn i prowadził przedstawienia operowe, gościnnie dyrygował na scenach takich orkiestr jak Berliner Philharmoniker, Filharmonia Narodowa i Sinfonia Varsovia. Zmarł w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.