Jan Kochanowicz
Biografia
Jan Kochanowicz urodził się 23 czerwca 1879 we Włocławku w rodzinie kupca Michała Kochanowicza i Emilii z Lesińskich (1842–1905).
Po maturze w Kałudze w 1898 r. studiował na Instytucie Politechnicznym w Warszawie (1898–1900) i podejmował studia w dziedzinie nauk społecznych w Niemczech po odbyciu służby wojskowej w latach 1901–1902.
W rewolucji 1905 we Włocławku brał udział w akcjach organizowanych przez Polską Partię Socjalistyczną i z powodu udziału w działalności emigracyjnej musiał opuścić kraj. Przez sześć lat mieszkał w Chicago, gdzie redagował czasopismo Dziennik Ludowy, był współtwórcą i aktywnym działaczem polskiej sekcji amerykańskiej PPS, współtworzył Polski Uniwersytet Ludowy oraz Wędrowny Uniwersytet Robotniczy, a także występował w amatorskim teatrze Towarzystwa Nowe Życie w Chicago.
W 1911 r. powrócił do Polski i osiadł we Lwowie, gdzie rozpoczął studia aktorskie pod kierunkiem J. Chmielińskiego. W maju 1913 zadebiutował na scenach polskich w Przemyślu, a przez rok należał do zespołu Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich Piłsudskiego i walczył przez rok. W kolejnych sezonach występował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego, Teatrze Wielkim w Lublinie i Teatrze Polskim w Warszawie.
W latach 1919–1924 grał w Teatrze Reduta, gdzie po raz pierwszy został zatrudniony na stałe jako reżyser. Następnie pracował w Teatrze im. Bogusławskiego w Warszawie, Teatrach Miejskich w Łodzi i Lublinie, a także w Teatrze Nowym w Poznaniu. W latach 1932–1935 był aktorem i reżyserem Teatru Polskiego w Katowicach; w kolejnych latach występował w Teatrze Miejskim w Łodzi, Sosnowcu i Instytucie Reduty, a w 1937 r. gościł w Teatrze Kameralnym w Warszawie. W 1938 r. zagrał w filmach Uwiedziona i Serce matki.
Po II wojnie światowej kontynuował karierę: był współorganizator Studia Teatralnego przy Teatrze Miejskim w Łodzi (1945), występował i reżyserował w Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza w Łodzi oraz Teatrze Komedii Muzycznej Lutnia; w latach 1946–1949 pracował w Miejskich Teatrach Dramatycznych w Warszawie, a w latach 1949–1959 był aktorem i reżyserem Teatru Powszechnego w Warszawie. W 1954–1959 występował również w Teatrze Ziemi Opolskiej i Teatrze Współczesnym w Warszawie; 23 czerwca 1967 r. obchodził jubileusz 50-lecia pracy w teatrze. Zmarł 3 października 1969 r. w Warszawie i spoczął na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A32-3-23).
W życiu prywatnym mieszkał w Krakowie przy ul. św. Filipa 23 i w Warszawie przy ul. Goraszewskiej 26 na osiedlu Sadyba; był żonaty z aktorką Wandą Marwicz z Eiblów (1905–1981).