Innocenty Marian Konwicki
Biografia
Innocenty Marian Konwicki urodził się 9 kwietnia 1906 roku we Włocławku w rodzinie Jana i Eleonory z domu Matusiak. Ojciec pracował jako murarz w Fabryce Celulozy we Włocławku. Wychował się w domu o numerze hipotecznym 657.
Uczył się w Gimnazjum Ziemi Kujawskiej we Włocławku. W 1935 roku ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i uzyskał dyplom magistra inżyniera w dziedzinie leśnictwa i melioracji. W czasie studiów w roku akademickim 1931/32 wstąpił do Akademickiej Korporacji Mesconia i był aktywnym członkiem korporacji w latach 1931–1933. Jego brat Adam był także członkiem Mesconii.
W latach 1935–1938 pracował w Zakładach Wodociągów i Kanalizacji Zarządu Miejskiego we Włocławku, nadzorując jeden z odcinków robót; w latach 1938–1939 pełnił funkcję referendarza w Urzędzie Wojewódzkim w Białymstoku.
Podczas II wojny światowej powrócił do Włocławka, gdzie pracował w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji jako robotnik, kreślarz i technik. Był członkiem konspiracyjnej Polskiej Armii Ludowej (pseudonim Jawa) oraz kwatermistrzem organizacji Grunwald w randze podporucznika; działał w antykomunistycznym podziemiu. Ujawnił się 18 września 1945 roku.
Po wyzwoleniu Włocławka 20 stycznia 1945 roku został członkiem Tymczasowej Rady Miejskiej i Rady Robotniczej. Pracował jako Inspektor i Nadleśniczy powiatu Włocławek w Dyrekcji Lasów Państwowych w Toruniu. W 1949 roku został wiceprzewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej we Włocławku, pełnił także funkcję jej przewodniczącego. W latach 1948–1950 był członkiem Pomorskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej. W 1950 roku podjął pracę jako inżynier w Przedsiębiorstwach Robót Wodno-Melioracyjnych we Włocławku i w Toruniu. Od 1946 roku był członkiem PPS, w 1948 włączonej w struktury PZPR.
Jako żołnierz podziemia antykomunistycznego padł ofiarą represji stalinowskich. W 1950 roku został usunięty z Powiatowej Rady Narodowej i przeniesiony do Szkoły Pracy Społecznej, gdzie uczył robotników fizyki i chemii. W 1953 roku został skreślony z listy PZPR. Przedstawiono mu oskarżenie; wraz z grupą współpracowników osadzono w więzieniu. Ostatecznie zarzuty oddalono, a Konwicki wraz ze współpracownikami zrehabilitowano.
W latach 1965–1968 był kierownikiem Wydziału Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we Włocławku. Zmarł 22 listopada 1968 roku we Włocławku i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku w kwaterze 42/11/176.
W działalności sportowej Konwicki wspierał rozwój klubu Związku Walki Młodych Zryw we Włocławku; klub ten później nosił nazwy Spójnia i Sparta, a na końcu Kujawiak. Dzięki jego działaniom stadion Kujawiak przy al. Chopina został wybudowany w latach 1953–1957 od podstaw i pomieścił około 12 tysięcy kibiców. Przeprowadził również remont Pałacyku Wioślarskiego i modernizację dawnej elektrowni pod cele sportowe; był inicjatorem budowy hali sportowo-widowiskowej OSiR. Był również związany z sekcją motocyklową Kujawiaka; ściągał wielu utalentowanych zawodników, w tym Rudolf Patkoló.
Życie prywatne: był żonaty z Ireną Konwicką (1908–1966); mieli troje dzieci. Żona pracowała jako nauczycielka.
Odznaczenia: Odznaka Grunwaldzka (1947), Srebrna Odznaka Za zasługi w zwalczaniu powodzi, Odznaka Tysiąclecia Państwa Polskiego (1966) i inne odznaczenia sportowe. Pośmiertnie nadano mu Złoty Krzyż Zasługi.