Bronisław Julian Wiktor Hozakowski
Biografia
Bronisław Julian Wiktor Hozakowski urodził się 17 maja 1887 roku we Włocławku jako syn Bolesława i Marii z Mikoszewskich. Po gimnazjum w Toruniu (1893–1903) odbył dwuletnią praktykę u ojca i około 10 lat zapoznawał się z innymi przedsiębiorstwami branży nasienno-handlowej w kraju i za granicą.
Po śmierci ojca w 1919 stanął na czele firmy, którą pod nazwą „Skład i hodowla nasion – Zakłady Ogrodnicze” rozwinął do jednej z największych w niepodległej Polsce. Dodatkowo od 1922 prowadził zakłady ogrodnicze. Specjalizował się w hodowli cyklamenów, hortensji, gloksynii, chryzantem, dalii i gladioli. W ramach prac doświadczalnych prowadzonych w Stacji Doświadczalnej Pomorskiej Izby Rolniczej w Kończewicach i w majątku Złotniki Kujawskie wyhodował nowe odmiany buraków pastewnych, marchwi, cebuli, buraków ćwikłowych, pomidorów, pietruszki i rzodkiewki. Nasiona eksportował do licznych krajów europejskich. Z zagranicy sprowadzał narzędzia ogrodnicze i preparaty do zwalczania chorób i szkodników roślin. Ponadto był importerem herbaty, głównie indyjskiej. Pracowników wysyłał na zagraniczne staże i szkolenia.
Wielokrotnie uczestniczył w wystawach i pokazach ogrodniczych, zdobywając szereg wyróżnień (Wielki Złoty Medal Ministra Rolnictwa w 1928, Wielki Złoty Medal Pomorskiej Wystawy Ogrodniczej w 1928, Złoty Medal Pomorskiej Izby Rolniczej i inne). Urządzał od 1929 roku na terenach powystawowych w Toruniu trawniki i kwietniki, na których prezentował kwiaty i krzewy ozdobne. Wydawał też katalogi i w 1923 r. opublikował „Wskazówki do uprawy nasion” wydane staraniem firmy B. Hozakowski w Toruniu.
Hozakowski był również aktywny społecznie: przed 1939 rokiem radny miasta (1922–1928), wieloletni konsul honorowy Francji (od 1922, z przerwą w okresie II wojny światowej), przewodniczący Towarzystwa Polsko-Francuskiego, prezes i wiceprezes Pomorskiego Związku Właścicieli Zakładów Ogrodniczych, prezes Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu, Grudziądzu i Gdyni, sędzia handlowy przy Sądzie Okręgowym w Toruniu. Po wojnie nadal pełnił obowiązki konsularne, brał udział w pracach Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Mikołaja Kopernika i innych organizacji.
Po wybuchu wojny był więziony przez Niemców kolejno w Toruniu, Elblągu i Gdyni. Zwolniony w 1941 dzięki staraniom zagranicznych kontrahentów, odmówił podpisania volkslisty; został pozbawiony majątku i wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa. W 1945 wrócił do Torunia i wznowił działalność firmy, która wkrótce potem została znacjonalizowana.
W 1922 poślubił Eugenię z Bortnowskich (1903–1986); mieli dwoje dzieci: Irenę (I voto Orzechowską) i syna Bolesława (1925–1943), zamordowanego na Pawiaku. Zmarł 2 czerwca 1948 w Toruniu, pochowany na Cmentarzu św. Jerzego.