Artur Kwiatkowski
Biografia
Urodzony 27 grudnia 1891 roku we Włocławku Artur Kwiatkowski był polskim aktorem teatralnym i filmowym oraz reżyserem teatralnym i dyrektorem teatrów. Kształcił się w Warszawie; w 1905 roku brał udział w strajku szkolnym, a w 1909 zdał maturę wg gimnazjum Wróblewskiego. Pracował na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, a w 1912 roku ukończył Szkołę Aplikacyjną przy Warszawskich Teatrach Rządowych. Debiutował w Łodzi w Teatrze Popularnym (1912–1913) i Teatrze Polskim (1913–1914).
W latach 1914–1917 spędził w Kijowie, występując w tamtejszym Teatrze Polskim. W tym czasie odbył również służbę w armii rosyjskiej (1916).
Po zakończeniu I wojny światowej występował w zespole objazdowym kierowanym przez Kazimierza Junoszę-Stępowskiego (1918), odwiedził m.in. Częstochowę i Kalisz, a następnie grał w warszawskim Teatrze im. Stanisława Staszica (1919), Teatrze Wielkim w Poznaniu (1919–1920) oraz objazdowym zespole Ministerstwa Spraw Wojskowych (1920–1921).
W 1921 roku debiutował jako reżyser w Teatrze Lutnia w Wilnie. W kolejnych latach często zmieniał miejsce pracy, występując w Teatrze Miejskim w Łodzi (1921–1922), we Lwowie (1922), w Krakowie (1922–1925) i w Bydgoszczy, gdzie objął dyrekcję Teatrów Polskich. Później pracował w Łodzi, Lwowie, Warszawie (kierował Teatrem Uśmiech Warszawy w 1930), Poznaniu i Katowicach, a następnie ponownie w stolicy, gdzie występował w Teatrze Kameralnym (1932–1937), Teatrze Malickiej (1935) i Naszym Teatrze (1937).
Następnie reżyserował w Towarzystwie Dramatycznym A. Adamusa w Płocku (1935–1936) i przeniósł się do Częstochowy, gdzie grał i reżyserował w tamtejszym Teatrze Miejskim (1938–1939). W mieście tym spędził okres II wojny światowej, handlując obrazami.
Po zakończeniu walk zaangażował się w reaktywację częstochowskiego teatru, grając w nim i reżyserując do 1949 roku. W kolejnych latach pracował w Teatrze Śląskim w Katowicach (do końca 1950 roku), Teatrach Dramatycznych w Poznaniu (1951) oraz Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1951–1952). Przeniósłszy się do Warszawy, do końca życia był członkiem zespołów Teatrów Ludowego (do 1974 roku) oraz Nowego. Reżyserował także gościnnie, m.in. w Zakopanem, Sosnowcu, Bielsku, Szczecinie i Kielcach. Występował w Teatrze Telewizji (1956–1971) oraz w Teatrze Polskiego Radia (1954–1969). Zmarł w 1980 roku w Otwocku i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.