Antoni Władysław Gluziński
Biografia
Antoni Władysław Gluziński urodził się 18 maja 1856 we Włocławku w rodzinie o tradycjach lekarskich. Był synem Franciszka Macieja i bratem Zofii, której syn Lesław Węgrzynowski również został lekarzem.
W 1880 ukończył studia na Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tam był asystentem w Katedrze Fizjologii; w 1885 habilitował się i wykładał patologię i terapię chorób wewnętrznych. Przez pewien czas pracował u boku profesora Kocha w Berlinie. Od 1890 pełnił funkcję profesora na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1893 objął Katedrę Patologii Ogólnej i Doświadczalnej. Był profesorem nadzwyczajnym patologii ogólnej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po stworzeniu Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego w 1897 objął tam posadę z poleceniem zorganizowania kliniki. Był profesorem zwyczajnym chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Lwowskim. Był prorektorem, a w latach 1905–1906 rektorem Uniwersytetu Lwowskiego. Był posłem-wirylistą do Sejmu Krajowego Galicji i w 1919 r. w Warszawie.
Gluziński jest autorem prac o fizjologii, patologii i diagnostyce przewodu pokarmowego. Dzięki organizacji kliniki i osiągnięciom naukowym oraz w kształceniu medyków powstało określenie „szkoły Gluzińskiego”. Po przeniesieniu ze Lwowa do Warszawy został szefem katedry na tamtejszym Uniwersytecie Warszawskim, kierownikiem Kliniki Chorób Wewnętrznych do 1931 i dziekanem Wydziału Lekarskiego. Po przejściu na emeryturę był emerytowanym profesorem patologii i terapii szczegółowej chorób wewnętrznych.
Był założycielem Towarzystwa Internistów Polskich oraz Towarzystwa Walki z Gruźlicą; członkiem honorowym Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Jako twórca metody wczesnego rozpoznawania raka żołądka, stosowanej przez pół wieku w całej Europie, zapisał się w historii medycyny. Organizował pierwszą polską przychodnię przeciwgruźliczą. Był czynnie członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Umiejętności i otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Był pierwszym honorowym prezesem Związku Lekarzy Słowiańskich. W 1914 r. pełnił funkcję prezesa sekcji balneolekarskiej Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie.
Zmarł 10 kwietnia 1935 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 166-5-10). Był żonaty z Zofią z domu Sokołowską herbu Gozdawa (1866–1943), mieli sześcioro dzieci.