Andrzej Rudziński
Biografia
Andrzej Rudziński urodził się 10 listopada 1910 roku we Włocławku w rodzinie Stanisława (zm. 1922), robotnika, i Wiktorii z Raczkowskich. Po śmierci ojca rodzina borykała się z trudnościami finansowymi.
Rozpoczął edukację w Łodzi, a następnie pracował zarobkowo i uczył się w Warszawie w Szkole Karola Jana Szlenkierai oraz w państwowym Seminarium Nauczycielskim im. Stanisława Konarskiego.
W 1929 roku podjął studia w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Był uczniem Edwarda Butrymowicza i Wacława Radwana. Dyplom artysty grafika uzyskał w 1933 roku i pracował jako asystent prof. Radwana. W latach 1935–1939 był członkiem Bloku ZAP, pełnił funkcje sekretarza zarządu i był redaktorem naczelnym czasopisma Plastyka. Przed wojną brał udział w wystawach grafiki myśliwskiej w Poznaniu oraz w wystawach zagranicznych organizowanych przez Blok ZAP w Londynie i Sztokholmie.
W latach 1939–1944 był nauczycielem w tajnej Szkole Plastycznej i działał w podziemnych organizacjach wojskowych. W 1942 roku został żołnierzem AK. W 1943 roku poślubił Helenę Latkowską, również żołnierza AK. Podczas Powstania Warszawskiego walczył w Rejonie 4, posługując się pseudonimami Wilczyński i Wilk, był adiutantem dowódcy rejonu i w dowództwie Batalionu Rum. Po kapitulacji przebywał w obozie jenieckim w Murnau (Oflag VII A). Dwukrotnie od AK otrzymał Krzyż Walecznych, a także Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami.
Po wojnie powrócił do Warszawy w 1945 roku i rozpoczął pracę pedagogiczną w kilku szkołach plastycznych, a od 1948 roku studiował i pracował w Akademii Sztuk Pięknych. Otrzymał dyplom ASP w 1951 roku i związał się z uczelnią na stałe, zajmując kolejno stanowiska: wykładowca technik drukarskich (1948), adiunkt w katedrze grafiki książki (1950), zastępca profesora w katedrze grafiki książki (kierownik pracowni grafiki książki) (1953), docent (1956) i profesora nadzwyczajnego (1971). Pełnił funkcje prodziekana Wydziału Grafiki, kierownika Katedry Grafiki na Wydziale Malarstwa i Rzeźby oraz kierownika Katedry Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki.
Przeszedł na emeryturę 30 października 1980 roku. Zmarł 27 listopada 1980 roku i spoczywa na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. W jego twórczości dominowały techniki drzeworytu, a w późniejszym okresie także rysunek ołówkiem i grafika metalowa, w tym kwasorytnictwo i akwaforta. Tematyka obejmowała krajobrazy, przyrodę i sceny życia codziennego, a w ostatnich latach prace z cyklu Powstanie Warszawskie.
Współpracował z wydawnictwami Auriga, WAG, PWN, PIW i Książka i Wiedza, opracowując projekty książek i albumów oraz pełniąc funkcje kierownika w wydawnictwach. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Szczecinie oraz w wielu muzeach za granicą. Po śmierci zorganizowano wystawę Andrzej Rudziński 1910–1980 w Zachęcie w Warszawie (listopad – grudzień 1982) i w Koszalinie (1983).
Uczniowie ASP, których był nauczycielem, to m.in. Krzysztof Wyzner, Wanda Badowska-Twarowska, Anna Maria Bauer, Andrzej Dworakowski i inni. Otrzymał wiele odznaczeń, w tym Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Walecznych (trzykrotnie) i Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami.