Aleksander Białecki
Biografia
Aleksander Białecki urodził się 1 stycznia 1929 roku we Włocławku w rodzinie Edmunda Białeckiego i Stanisławy z Estkowskich. W czasie II wojny światowej pracował w niemieckim przedsiębiorstwie budowlanym Paula Kruegera, a po dwóch tygodniach został wywieziony do Norymbergi, gdzie zatrudniono go przy odbudowie zniszczonych domów. Po wojnie powrócił do Włocławka i kontynuował naukę.
Po zakończeniu wojny wrócił do nauki. W latach 1945–1950 uczył się w Gimnazjum Mechanicznym we Włocławku, uzyskując tytuł technika mechanika. Następnie studiował na Wydziale Urządzeń Portowych i Mechanizacji Portów Instytutu Inżynierów Transportu Wodnego w Leningradzie, uzyskując tytuł magistra inżyniera.
W latach 1955–1968 był członkiem Zarządu Portu Gdynia, pracował jako kierownik ds. eksploatacji urządzeń przeładunkowych, a od 1963 roku jako główny mechanik portu. Zainicjowano wówczas wydłużenie mola francuskiego i holenderskiego. Ponadto kierował budową Pomnika Ludziom Morza przy Dworcu Morskim w Gdyni (1965).
W lutym 1968 roku został naczelniku Inwestycji w Zjednoczeniu Portów Morskich. Nadzorował budowę pierwszej bazy węglowej w Porcie Świnoujście II, a także prace badawcze nad lokalizacją i budową nowego głębokowodnego portu przeładunkowego węgla oraz ropy naftowej i produktów ropopochodnych. W wyniku prac ZPM i Ministerstwo Żeglugi zapadły decyzje o budowie nowego portu w Gdańsku. 1 maja 1970 roku Białecki objął stanowisko dyrektora technicznego i inwestycyjnego oraz członka zarządu Portu Gdańsk, a latem został dyrektorem ds. budowy Portu Północnego. Był odpowiedzialny za budowę infrastruktury portu, bazy przeładunku węgla (ukończona w 1975), baz paliw płynnych (ukończona w 1975) oraz rud żelaza. Inwestycja z uwagi na kryzys gospodarczy została zakończona na 50% w grudniu 1981 roku.
Mgr inż. Wiesław Ochman, współpracownik Białeckiego, wspomina go jako dobrego menedżera z talentem doboru kadr. Białecki dokumentował postęp prac licznymi fotografiami i opiekował się projektem dokumentacyjnym. W 1973 roku napisał list do Eugeniusza Kwiatkowskiego, budowniczego Portu w Gdyni, który poparł inicjatywę.
15 kwietnia 1987 roku został Dyrektorem Technicznym oraz I Zastępcą Dyrektora Naczelnego Portu w Gdańsku. W 1989 roku, z powodu konfliktu z nowymi władzami, przeszedł na wcześniejszą emeryturę, pozostając do czasu wyboru następcy pełniącym obowiązki dyrektora. Na emeryturze pracował jako nieetatowy rzeczoznawca urządzeń przeładunkowych dla Polcargo.
Był autorem artykułów dotyczących przebiegu budowy Portu Północnego. W 1980 roku został członkiem Rady Programowej czasopisma Inżynieria Morska i Geotechnika. W 2011 r. opublikował Port Północny w Gdańsku – Historia powstania i teraźniejszość lata 1968–2010, przekazując bogatą dokumentację do Muzeum Gdańska.
Ostatnie lata życia spędził w Gdyni. Zmarł 25 maja 2023 roku, a pogrzeb odbył się 31 maja na Cmentarzu Witomińskim, gdzie spoczął obok żony Alicji Stefanii Dorszyńskiej.